زندگی و نیاز های پرندگان در مرغداری ها

زندگی و نیازهای پرندگان در مرغداری ها

توانایی جوجه‌های بسیار جوان برای تنظیم دمای داخلی خود بسیار کم است و به گرما و دمایی در حدود 30 درجه سانتیگراد نیاز دارند. همان‌طور که پرندگان رشد می‌کنند، محدوده دمایی “منطقه بهینه” آنها کمی گسترش می‌یابد و کاهش می‌یابد به‌طوری‌که در زمان صید آنها در حدود 20 درجه سانتیگراد راحت‌ترین حالت را دارند. این بدان معنی است که در اوایل رشد، نگرانی اصلی شما معمولاً این است که مطمئن شوید پرندگان به‌اندازه کافی گرم هستند. با رشد پرندگان، مشکل رایج، گرمای بیش از حد است که حتی می‌تواند در زمستان اتفاق بیفتد. هدف ما از تهویه این است که دمای داخل مرغداری را در منطقه بهینه و آسایش پرندگان، نه خیلی گرم و نه خیلی سرد در همه زمان‌ها در طول رشد نگه داریم. برای انجام این کار، ما باید زندگی و نیازهای پرندگان در مرغداری ها را درک کنیم.

پرندگان گرما و رطوبت تولید می‌کنند

پرندگان غذا و آب را به انرژی تبدیل می‌کنند که برای نگهداری بدن (عملکرد اندام‌ها و ماهیچه‌ها و گرم نگه‌داشتن خود) و برای رشد و افزایش وزن استفاده می‌کنند. بااین‌حال، آنها 100٪ کارآمد نیستند، بنابراین مقدار کمی گرمای اضافی همراه با مقدار کمی رطوبت (در مدفوع و تنفس) تولید می‌کنند. معمولاً پرندگان حدود 11.6 کیلوژول در ساعت بر کیلوگرم گرما تولید می‌کنند. این بدان معناست که هرچه پرندگان بزرگ‌تر شوند، گرمای بیشتری را از خود بیرون می‌دهند. میزان رطوبت تولید شده نیز با افزایش سن متفاوت است. در شرایط مشابه، دما و رطوبت داخل مرغداری هر دو با پیشرفت رشد افزایش می‌یابند.

پرورش جوجه‌های جوان و گرما

در طول مرحله پرورش جوجه‌های جوان به گرمای اضافی نیاز دارند. بااین‌حال، با پیشرفت رشد، به‌خصوص در هوای سردتر، پرندگان به طور فزاینده‌ای با گرمایی که تولید می‌کنند به گرم نگه‌داشتن خود و مرغداری کمک می‌کنند. همان‌طور که پرندگان بزرگ‌تر می‌شوند، تهویه برای حذف گرمای اضافی، به‌ویژه در هوای گرم، ضروری است تا دمای مرغداری به حدی افزایش نیابد که پرندگان نتوانند از گرمای اضافی خود خلاص شوند و دمای داخلی آنها خیلی بالا نرود.

اثرات دما و رطوبت نسبی بر پرندگان

 دما و رطوبت با هم روی راحتی پرنده تأثیر می‌گذارند، اما برای سادگی در پاراگراف‌های زیر ابتدا دما و سپس رطوبت را بررسی می‌کنیم و سپس توضیح می‌دهیم که چگونه تعامل آنها بر پرندگان تأثیر می‌گذارد. پرندگان اساساً با هوا خنک می‌شوند. یعنی هوایی که روی پرندگان حرکت می‌کند گرمای بدن آنها را گرفته و به محیط منتقل می‌کند. 

اثر خنک‌کننده تبخیری در پرندگان

پرندگان عرق که نوعی سیستم خنک‌کننده تبخیری داخلی است، نمی‌کنند. آنها از طریق تنفس و نفس‌نفس‌زدن مقداری اثر خنک‌کننده تبخیری را دریافت می‌کنند. بااین‌حال، آنها عمدتاً به انتقال مستقیم حرارت بدن به هوا برای خنک‌کردن متکی هستند. اگر پرنده‌هایی را ببینید که بال‌های خود را بلند می‌کنند، احساس گرما می‌کنند و بیشتر بدن خود را در معرض هوا قرار می‌دهند تا از گرمای اضافی خلاص شوند. برای راحتی پرندگانی که پوشش پر پشت پر دارند، باید بین دمای هوای مرغداری و  دمای داخلی خودشان که معمولاً بالای 37.8 درجه سانتیگراد است تفاوت اساسی وجود داشته باشد.

مکانیسم‌های دفع حرارت پرندگان

همان‌طور که دمای هوای داخل مرغداری بالاتر و بالاتر می‌رود، اثربخشی مکانیسم‌های دفع حرارت پرندگان کمتر و کمتر می‌شوند. سپس دمای داخلی پرندگان شروع به افزایش می‌کند و غذاخوردن و رشد را کاهش می‌دهند یا متوقف می‌کنند. اگر اوضاع کنترل نشود، آنها در نهایت خواهند مرد. در بیشتر شرایط، هنگامی که پرندگان از گرمای اضافی خلاص می‌شوند، می‌توان با تخلیه هوای گرم و جایگزینی آن با هوای خنک‌تر، از افزایش بیش از حد دمای مرغداری جلوگیری کرد. ازآنجایی‌که پرندگان عمدتاً با گرم‌کردن هوای اطراف خود از شر گرمای اضافی خلاص می‌شوند، اگر هر چه سریع‌تر آن هوا جایگزین شود، گرمای اضافی بیشتری را از دست می‌دهند.

اگر دمای شبانه 14 درجه سانتیگراد یا بیشتر کمتر از حداکثر دمای روز باشد، پرندگان می‌توانند دمای بالاتر را در طول روز تحمل کنند. در طول شب خنک پرندگان می‌توانند از گرمای اضافی بدن که در طول روز ایجاد می‌شود خلاص شوند.

سیستم خنک‌کننده پشتیبان پرندگان

چرخش فن‌ها برای حرکت هوا بر روی پرندگان در طول شب می‌تواند به کاهش دمای “مؤثر” در شب کمک کند. پس از آن پرندگان می‌توانند روز بعد را باحال خوب شروع کنند که به حفظ عملکرد کمک می‌کند و خطر مرگ‌ومیر احتمالی را در صورت بالابودن دمای روز کاهش می‌دهد. پرندگان همچنین مقداری گرمای بدن را از طریق تنفس از دست می‌دهند. به همین دلیل است که پرندگان وقتی احساس می‌کنند بیش از حد گرم می‌شوند شروع به نفس‌نفس‌زدن می‌کنند. این مانند یک سیستم خنک‌کننده پشتیبان است که معمولاً زمانی شروع به کار می‌کند که دمای فعلی در حدود 4-6 درجه سانتی‌گراد بالاتر از دمای “منطقه بهینه” خود افزایش یابد. اتفاقی که در حال رخ‌دادن است این است که پرندگان سعی می‌کنند اثر خنک‌کنندگی تبخیری را که از هوای عبوری از لایه‌های مرطوب راه‌های هوایی و ریه‌هایشان دریافت می‌کنند، به حداکثر برسانند. این روش خنک‌کننده زمانی بهترین کارایی را دارد که هوا نسبتاً خشک باشد.

رطوبت نسبی چگونه کار می‌کند

هنگامی که آب تبخیر می‌شود، به‌عنوان بخار آب وارد هوا می‌شود. ایده «چقدر نزدیک به اشباع» که به‌صورت درصد بیان می‌شود، منظور ما از اصطلاح رطوبت نسبی است. اگر هوا نیمی از حداکثر ظرفیت بخار آب خود را حفظ کند، رطوبت نسبی 50٪  آن است. نکته کلیدی که باید بدانیم این است که مقدار اشباع (بر حسب لیتر در هر مترمکعب هوا) بسته به دمای هوا تغییر می‌کند. به همین دلیل است که ما از اصطلاح رطوبت نسبی استفاده می‌کنیم. هوای گرم نسبت به هوای سرد می‌تواند رطوبت بیشتری را در خود نگه دارد. این بدان معنی است که هوای گرم‌تر می‌تواند رطوبت بسیار بیشتری را از پرندگان و بستر، بدون نزدیک‌شدن به اشباع نسبت به هوای سردتر جذب کند. همچنین اگر هوای سرد با رطوبت نسبی بالا دارید، گرم‌کردن آن هوا به طور خودکار رطوبت نسبی آن را کاهش می‌دهد. این همان چیزی است که تهویه زمستانی را ممکن می‌کند. هنگامی که سیستم تهویه هوای سرد زمستانی را وارد خانه می‌کند، این هوا پس از ورود به خانه گرم می‌شود. این بدان معنی است که رطوبت نسبی آن کاهش می‌یابد که به نوبه خود به این معنی است که ظرفیت نگهداری آب آن بالا می‌رود، بنابراین می‌تواند رطوبت را از بستر گرفته و به بیرون از خانه حمل کند.